1) คนกลัวกฎหมายแรง แต่ถ้าไม่ผิด อย่ากลัว

สิ่งที่น่ากลัวไม่ใช่โทษที่แรง แต่คือกฎหมายที่แรงแต่ “ไม่ชัด” เพราะความไม่ชัดเปิดช่องให้ใช้ดุลยพินิจ และเปิดช่องให้กล่าวหาแบบลอย ๆ

หลักสำคัญคือ โทษสูงสุดต้องใช้กับ “ตัวจริง” เท่านั้น ไม่ใช่กับคนทำงานสุจริตที่พลาดทางเอกสาร หรือถูกป้ายสี

2) ถ้ายาไม่แรง คนก็ยังทำอยู่

เราต้องยอมรับความจริงว่า “ต้นทุนของการโกง” ที่ผ่านมา ไม่สูงพอ เมื่อเทียบกับผลประโยชน์ที่ได้

เมื่อระบบเชื่อว่าโกงแล้วมีทางหนี การโกงจึงกลายเป็น “การลงทุน” ที่คุ้มค่าในสายตาคนผิด

“ยาแรง” จึงมีหน้าที่เปลี่ยนสมการนี้ให้กลับด้าน—ทำให้ โกงแล้วไม่คุ้ม ไม่ว่าจะใหญ่แค่ไหน

3) ต้องมีระยะเวลาพิสูจน์ตัวเอง และความเป็นธรรมระหว่างทาง

เป้าหมายของนโยบายยาแรงไม่ใช่ “ประหารใครให้ได้มากที่สุด” แต่คือทำให้ ไม่มีใครกล้าโกง จนแทบไม่ต้องใช้โทษสูงสุดเลย

ระหว่างกระบวนการพิสูจน์ข้อเท็จจริง ผู้ถูกกล่าวหาต้องได้รับความเป็นธรรม และเข้าถึงกระบวนการต่อสู้คดีอย่างเต็มที่

เพราะเราต้องการให้ “ความจริงชนะด้วยหลักฐาน” 

4) ต้องปกป้องคนดี ไม่ให้ใครเอายาแรงไปใช้ผิดทาง

ถ้าใช้ยาแรงโดยไม่มีเกราะกันแกล้ง คนดีจะไม่กล้าเซ็นงาน ระบบจะหยุดนิ่ง และประเทศจะเสียหายมากกว่าเดิม

เพราะฉะนั้น “เกราะป้องกันการกลั่นแกล้ง” ต้องแข็งแรงพอ ๆ กับบทลงโทษ

5) กลไกที่ประชาชนยอมรับได้ ต้องจำง่าย ตรวจสอบได้

เพื่อให้ประชาชนเชื่อและยอมรับ เราต้องทำให้เห็นว่านี่ไม่ใช่ความโหดที่ไร้เหตุผล แต่มันคือความ “แม่นยำ”

ดังนั้นต้องมีคีย์เวิร์ดกลไกที่จำง่ายและยืนบนหลักฐาน นั่นคือ

“เงินชัด – เจตนาชัด – ศาลชัด – ข้อมูลชัด”